Królewscy posłańcy i siepacze rzekomo wpadli na trop prowadzący na Śląsk. Zakopanie skarbu: Bankier, zdając sobie sprawę, że posiadanie skradzionych insygniów dynastycznych oznacza dla niego i jego rodziny wyrok śmierci, zdecydował o natychmiastowym ukryciu kosztowności pod posadzką piwnicy. Ucieczka i ukrywanie się: Zamiast uciekać przed epidemią dżumy (jak podaje oficjalna wersja), bankier miał potajemnie opuścić Środę Śląską w pośpiechu, aby zatrzeć za sobą ślady i uciec przed gniewem i wymiarem sprawiedliwości cesarza. Ponieważ nigdy nie wrócił po skarb, badacze przypuszczają, że został schwytany, zgładzony lub zmarł na wygnaniu pod zmienionym nazwiskiem.
Źródła / Bibliografia
Bonek Tomasz, Miasto skarbów. Złoto, PRL i tajemnice Środy Śląskiej, Wydawnictwo Technol, Kraków 2014. (Autor analizuje w formie reportażu historycznego alternatywne wątki pochodzenia skarbu oraz losy społeczności żydowskiej w Środzie Śląskiej). Bonek Tomasz, Przeklęty skarb. Opowieść o klejnotach wartych 100 milionów dolarów, które w PRL wyrzucono na śmietnik, Wydawnictwo Szewczyk & Bonek, Wrocław 2005. Pietrusiński Jerzy, Korona średzka – małżeński klejnot Blanki de Valois, [w:] Skarb Średzki. Ponad dwadzieścia lat po odkryciu, Muzeum Śląskie, Katowice 2013.