Tymczasem w leśniczówce Kobiele Wielkie mieszkała nadal jego żona z dwiema córkami. Na skutek donosu przybyła znienacka żandarmeria, robiąc szczegółowa rewizję, ale Floriana Budniaka nie odnaleziono, gdyż ukrył się za wspomnianą podwójną ścianą. Aresztowana została jego żona i wywieziona do Oświęcimia, a potem do Ravensbruck. Florian Budniak wyszedł z kryjówki i uciekł z domu, zostawiając bez opieki obie córki trzyletnia Ewę i pięcioletnia Basię. Ewa do dziś pamięta, jak leżały z siostrą pod łóżkiem w śmiertelnym strachu, bojąc się wyjść. Dziewczynki spędziły same w domu kilka dni. Wyjadły wszystkie zapasy. Uratowała je przyjaciółka matki, która zajrzała do leśniczówki. Potem były u ciotki, a w końcu przerzucono do dziadków pod Poznań.
74 pułk Armii Krajowej W połowie 1944 roku por. Florian Budniak został zastępcą dowódcy I batalionu 74 pp AK (był nim kpt. Mieczysław Tarchalski „Marcin”) i jednocześnie dowódcą 1. kompanii, w której skład wchodziły cztery plutony pod dowództwem por. Józefa Kaszy-Kowalskiego „Alma”, por. Jana Kalety „Postracha”, ppor.Teofila Baryły „Upartego”, i ppor. Bronisława Skoczyńskiego „Robotnika”. Batalion liczył 31 oficerów, 25 podchorążych, 98 podoficerów i około czterystu strzelców. Na wyposażeniu miał 63 konie i 17 wozów taborowych. W połączeniu z II batalionem „Wojna” stanowił 74 pp AK. Por.