Honorowy lekarz Przytułku dla Bezdomnych Żydów przy Komitecie Centralnym m. st. Warszawy (1914–1916), kurator ambulatorium gminy starozakonnych (od 1913), kierownik Sekcji Żydowskich Szkół Powszechnych w Wydziale Oświecenia Publicznego Komitetu Obywatelskiego m. st. Warszawy (1914–1918), prezydent Towarzystwa Szkół dla Głuchoniemych Dzieci Żydowskich w Warszawie, członek Rady Departamentu Opieki nad Dzieckiem w Ministerstwie Zdrowia Publicznego i Rady Oświecenia Publicznego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Przewodniczący Sekcji Otolaryngologicznej Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego.
Od 1882 żonaty z Rachelą z domu Eliasberg. Mieli dwójkę dzieci, Ignacego (1888–1983) i Helenę (ur. 1890).
Wybrane prace O odruchach nerwowych wywoływanych przez zmiany w muszlach nosowych. Gazeta Lekarska 2 (18, 19), s. 343, 368 (1884) O wprowadzeniu świeczek do trąbki Eustachiusza w nieżytach ucha średniego. Medycyna 12, s. 2–8 (1884) Polip krtaniowy operowany po uprzedniem znieczuleniu kokainą. Medycyna 12, s. 809–813 (1884) O przeszkodach przy usuwaniu rurki tracheotomicznej. Medycyna 12, s. 225, 241 (1884) O niespodzianem znajdowaniu ciał obcych w nosie u dzieci. Medycyna 12, s. 712–714 (1884) O stosowaniu kokainy w laryngologii i rynologii. Medycyna 13, 5, s.