Po klęsce bolszewików w wojnie 1920 r. pozostała w kraju, kontynuując tajną działalność w łódzkim komitecie okręgowym KPRP. Aresztowana w sierpniu 1921 r. w Będzinie pod zarzutem działalności przeciwko państwu polskiemu, otrzymała w styczniu 1922 r. wyrok pięciu lat ciężkiego więzienia, ale już w marcu 1923 r. została wydalona do ZSRR w ramach wymiany więźniów politycznych.
Później kierowała Biurem Polskim Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików) na sowieckiej Białorusi (1923–1925) i Biurem Polskim Wszechzwiązkowej KP(b) w Leningradzie (1925-1928). Następnie w latach 1928-1933 pracowała naukowo w Instytucie Marksa-Engelsa-Lenina przy Komitecie Centralnym WKP(b) w Moskwie, współorganizując Polskie Archiwum Rewolucji, które gromadziło i badało dokumenty władz carskich dotyczące polskiego ruchu robotniczego. Pełniła również funkcję delegata na zjazd Rad ZSRR. Aresztowana przez NKWD 3 września 1937 r. w ramach wielkiej czystki, została oskarżona o działalność kontrrewolucyjną, skazana 12 stycznia 1938 r. na karę śmierci i rozstrzelana.