W okresie konfliktów między zarządem partii, przebywającym na emigracji, a władzami krajowymi, opowiadała się po stronie tych ostatnich. Po raz trzeci uwięziona w 1913 r., po śledztwie i procesie, w trakcie których była osadzona w X Pawilonie Cytadeli warszawskiej, została skazana na osiedlenie w guberni irkuckiej. W sierpniu 1914 r. – wobec wybuchu wojny – została wraz z innymi aresztantami ewakuowana do Orła nad Oką, a w 1916 r. zesłana do Irkucka. Tam podczas rewolucji lutowej 1917 r. wyszła na wolność i uczestniczyła w masowych wystąpieniach robotniczych.

Wkrótce potem przybyła do Moskwy, gdzie w czerwcu 1917 r. wybrano ją na zastępcę członka Komitetu Wykonawczego grup SdKPiL w Rosji, a po rewolucji październikowej została członkiem Komisariatu Polskiego. Od 1918 r. należała też do Centralnego Komitetu Wykonawczego Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. W lutym 1919 r. w związku z działaniami wojennymi na froncie zachodnim przeniosła się wraz z innymi członkami egzekutywy KPRP do Mińska, a następnie do sowieckiego wówczas Wilna. Stamtąd w maju tego roku została skierowana do Białegostoku, gdzie stanęła na czele komitetów miejskiego i okręgowego KPRP i przez dwa miesiące organizowała działalność nielegalnych struktur, które miały stać się zalążkiem centrali partii komunistycznej w Polsce.