Nokturnami nazywano wówczas utwory o charakterze sentymentalnym, jak romance i pastorele. Ich przykładem są choćby Romance amoroso (1785) op. 4 Louis Adama (1758-1848) czy Romances sentimentales op. 34 Augusta Alexandra Klengla (1783-1852). U Adama jest to romanca miłosna, co wskazuje na pochodzenie tego gatunku od ludowej pieśni miłosnej, u Klengla, jak wskazuje pełny tytuł Trois romances sentimentales de caractère melancolique, calme et passionné pour le piano-forte, jest to utwór sentymentalny o charakterze melancholijnym, spokojnym i namiętnym. Przykłady te wskazują na charakterystyczną dla tego typu utworów nastrojowość i uczucie. Przez wybór aparatu wykonawczego zapowiadają też powstanie nokturnu fortepianowego (wspomniane utwory są przeznaczone na fortepian, podczas gdy romans, podobnie jak serenada, był zasadniczo utworem wokalnym lub wokalno-instrumentalnym). Warto zauważyć, że w utworach obu tych gatunków styl romansowy określany był także jako styl nokturnowy/nocny (romance/nocturne style)Elżbieta Zarych, Nocna rozmowa – nokturn w muzyce, literaturze i malarstwie romantyzmu, s. 362-363.
Nokturn romantyczny przyjął formę miniatury instrumentalnej, głównie fortepianowej, najczęściej w formie ABA, czasem w formie ronda (np. Nokturn g-moll op.37 F.