Od 1950 do 17 marca 1990 był deputowanym Izby Ludowej NRD. 1 października 1950 w randze generalnego inspektora został powołany do Komendy Głównej Policji, a od 1 września 1952 do 31 sierpnia 1955 był szefem sił powietrznych Skoszarowanej Policji Ludowej (niem. Kasernierte Volkspolizei – de facto armii). Od września 1955 do sierpnia 1956 odbył szkolenie w Akademii Wojskowej Sił Powietrznych ZSRR w Moskwie. 1 września 1956 został powołany na stanowisko zastępcy ministra obrony narodowej NRD oraz dowódcę Sił Powietrznych i Obrony Powietrznej Narodowej Armii Ludowej NRD. Od 15 marca 1967 obok stanowiska wiceministra obrony narodowej pełnił również funkcję szefa Sztabu Generalnego Narodowej Armii Ludowej NRD.
Od 1970 jako szef Sztabu Generalnego NAL NRD był również zastępcą szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego. W styczniu 1971 uległ poważnemu wypadkowi, przeszedł kilka operacji i spędził w szpitalu około ośmiu miesięcy. Mimo długiej rekonwalescencji po wypadku nigdy nie odzyskał pełni zdrowia.