I wkrótce Theatins w sąsiednim regionie Gruzji.
Diecezja Isfahan została założona dnia 12 października 1629, miasto było wówczas stolicą Imperium Safawidów. Poprawia się sytuacja katolików dzięki umowom handlowym między królem Francji Ludwikiem XIV a władzami Safavid (1708 i 1715), w tym swobodzie praktyk religijnych. Prowadzi to do wzrostu ich liczby, głównie przez napływ europejskich kupców, ale także przez budowę szkół i kościołów. Wielu „nawróconych” to w rzeczywistości Ormianie (prawosławni), którzy w czasach Safawidów zostali deportowani do Persji. Jezuici przybyli do kraju w 1652 roku, a dominikanie powrócili w 1695 roku.
Koniec dynastii Safawidów w połowie XVIII wieku doprowadził do stopniowego zaniku chrześcijaństwa w Persji. W 1789 roku ostatni administrator apostolski byłej diecezji, Jean de Aruthiun, zbiegł do Bagdadu z ostatnimi wiernymi katolikami. W depeszy z czasu wysłania do Rzymu napisano, że „ucisk tego tyrańskiego rządu jest taki, że misja perska zostaje zredukowana do siedmiu katolików, wszyscy inni uciekli lub nie żyją ...”
XIX i XX wiek Na początku XIX wieku, diecezja została powierzona biskupów Bagdadzie. Jako administrator apostolski Isfahanu ma około 200 wiernych, powierzonych jednemu księdzu mieszkającemu w Isfahanie.