Dzieje ulicy Ulica jest dawną droga narolną, odchodzącą od dawnego traktu Nowoświeckiego przez grunta Smółkowskie. W XVIII wieku Smolna była mało zabudowana i nie miała bruku (dolna jej część nie była utwardzona przez większą część XIX wieku). Przy Nowym Świecie znajdował się obszerny, drewniany dwór, a w dolnej części kilka domów.
Na początku XIX wieku w miejscu drewnianego dworu Wojciech Kiciński wystawił murowaną trzypiętrową kamienicę, zaprojektowaną przez Antonia Corazziego. Był to w tym czasie najwyższy warszawski budynek. Po przeciwnej stronie kasztelan Ksawery Lewicki zbudował pałac, który potem stał się własnością Branickich. W dolnym odcinku Smolnej w 1817 roku powstała Rządowa Fabryka Dywanów i Kobierców, a w 1826 roku Rządowa Fabryka Machin Żelaznych. Nowoczesne maszyny wykorzystywane w drugiej z nich stanowiły w tamtych czasach atrakcję turystyczną. Inne posesje przy ulicy Smolnej były zaniedbane, a ich granice niewidoczne. Dlatego w roku 1858 Magistrat opracował plan regulacji ulicy Smolnej. Na Smolnej Górnej położono bruk i zaczęto budować kamienice. W 1870 roku powstał Instytut Oftalmiczny (najbliższy skarpy budynek przy ulicy: Smolna 8) zaprojektowany przez Henryka Marconiego (spalony podczas powstania warszawskiego).