Ten wysoki renesansowy gmach miał bardzo nowoczesne wyposażenie.
Na początku XX wieku nastąpiła intensywna zabudowa górnej części Smolnej. Zmieniła się ona w elegancką, wielkomiejską ulicę. Większość domów była dziełem architektów Konstantego Wojciechowskiego (kamienice pod nr 23 i 25) i Bronisława Brochwicza-Rogoyskiego (szereg kamienic należących do Branickich pod nr 32–40), zaś dom pod nr 17 o modernistycznej fasadzie projektował Juliusz Nagórski. Mieszkania były ładne i świetnie nasłonecznione. W tym czasie przy Smolnej 30 powstało też gimnazjum generała Pawła Chrzanowskiego (dzisiejsze liceum im. Jana Zamoyskiego).
W czasie powstania warszawskiego ul. Smolna nie została obsadzona przez powstańców. Jednak 3 sierpnia, po ostrzelaniu przez nieznany oddział z wysokości południowej strony ul. Smolnej samochodu przed Muzeum Narodowym, Niemcy spalili niemal całą ulicę.
Po wojnie odbudowano część domów, a na części terenu urządzono zieleniec. W 1955 roku zaś na ul. Smolnej wyburzono większość domów o numerach nieparzystych (z wyjątkiem dwóch: Smolnej 11 i 13), aby zapewnić dużo miejsca na manifestację z okazji Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. Na powstałym w ten sposób terenie powstał skwer.