Maluta Skuratow (właściwie Grigorij Łukjanowicz Skuratow-Bielski, , zm. 1 stycznia 1573) – jeden z dowódców opriczników, zaufany cara Rosji Iwana IV Groźnego.
Życiorys Skuratow zdobył wysoką pozycję w 1569 roku, biorąc udział w egzekucji kniazia Włodzimierza Andrzejewicza Starickiego, brata stryjecznego Iwana Groźnego i potencjalnego rywala do tronu. W grudniu 1569 roku Skuratow na rozkaz cara udusił metropolitę Moskwy, Filipa II, który popadł w niełaskę u cara z powodu krytyki jego krwawych rządów.
7 stycznia 1570 roku Skuratow poprowadził karną ekspedycję przeciw Nowogrodowi Wielkiemu, zabijając tysiące mieszkańców miasta, łupiąc i obracając je w ruinę. Rok później kierował śledztwem w sprawie przyczyn klęski wojsk moskiewskich w wojnie z chanem krymskim Dewletem I Girejem.
Zginął w czasie oblężenia Weissensteinu (obecnie Paide w Estonii) w czasie wojny inflanckiej w 1573 roku i został pochowany w monasterze św. Józefa Wołokołamskiego.
Najstarsza z jego córek, Anna została żoną , kuzyna cara Iwan IV Groźnego, druga Maria została żoną późniejszego cara, Borysa Godunowa, trzecia, – Dymitra Szujskiego, brata Wasyla. Jeszcze inna, znana jako Helena, wyszła za mąż za kniazia pochodzenia tatarskiego Iwana Kiełmamajewicza (oboje zmarli w młodym wieku).