Jednakże rozszerzanie się pierścienia dociskowego wielokrotnie prowadziło do uszkodzenia konstrukcji łączących. Zewnętrzną cechą wyróżniającą tę konstrukcję jest zbiornik na wodę, który tylko nieznacznie wystaje poza konstrukcję nośną. Problem rozszerzalności pierścienia ciśnieniowego został rozwiązany w 1883 roku przez inżyniera Otto Intze dzięki konstrukcji, która stała się znana jako zasada Intze. Pierścień ciśnieniowy jest umieszczony głębiej pod zbiornikiem, a podstawa składa się z zewnętrznego stożka ściętego i wewnętrznego wklęsłego końca. Taka konstrukcja równoważy wszystkie siły działające poziomo i zapobiega przenoszeniu szkodliwych naprężeń. Szczególnym rodzajem konstrukcji był zbiornik kominowy, który od 1885 roku był budowany w kształcie pierścienia wokół istniejących lub nowo budowanych kominów przemysłowych, na przykład przy wieży ciśnień w zajezdni kolejowej Dahlhausen (obecnie Muzeum Kolejnictwa w Bochum). Pierwszy zbiornik Intze został wzniesiony w Remscheid w 1883 roku.
Aquaglobus reprezentuje unikalną konstrukcję. Ten typ metalowej wieży ciśnień został opracowany na Węgrzech pod koniec lat 60. XX wieku. Składa się ona z kulistego zbiornika na wodę umieszczonego na kolumnowej podstawie.