Konstrukcja ta była często stosowana w Niemczech Wschodnich, ale spotykane są także w Holandii.
Ponieważ napełniony zbiornik wywiera znaczne naprężenia ściskające na podpory, w projektowaniu wież ciśnień należy zwrócić szczególną uwagę na zapobieganie wyboczeniu. Problem ten rozwiązał niemiecki Otto Intze swoją pierwszą zasadą – system rozkładania ciężaru zbiornika i zmniejszania ryzyka uszkodzeń konstrukcyjnych. Obejmowało to pierścień, który zapewniał, że siły działały pionowo i rozkładały się równomiernie na całej powierzchni muru wieży. Ponieważ ryzyko wyboczenia jest największe dla osi o najniższym momencie bezwładności powierzchni, wieże ciśnień zazwyczaj mają symetryczny, a zwłaszcza okrągły, plan piętra.
W miastach wysokie budynki często muszą same rozwiązywać problemy z ciśnieniem wody. Ponieważ budynki są tak wysokie, że często przekraczają wysokość, jaką może wytrzymać ciśnienie wody w miejskiej sieci wodociągowej. Dlatego wysoki budynek będzie miał własne pompy i wieże ciśnień. Empire State Building w Nowym Jorku ma własną wieżę ciśnień na szczycie.