Fabuła Część I W 31 roku Judea jest częścią prowincji Cesarstwa Rzymskiego. Jej rodowici mieszkańcy, Żydzi, coraz bardziej odczuwają skutki rzymskiej okupacji i tracą wiarę w swego Boga. Jeden z nich, Jezus, syn nazareńskiego cieśli Józefa i Marii, udaje się z ojcem do Betanii by przeprowadzić remont u Łazarza. Jego siostra, Maria, liczy że w przyszłości zostanie żoną Jezusa. Tymczasem nowym cesarskim gubernatorem Judei zostaje Rzymianin Poncjusz Piłat, darzący Żydów niechęcią, zwłaszcza judejską radę religijną Sanhedryn i tetrarchę Heroda Antypasa. Wita go mieszkający tu Rzymianin Liwiusz wysłany przez cesarza Augusta jako historyk i szpieg. Po powrocie do Nazaretu Józef i Jezus odkrywają, że ich dom nawiedził bezwzględny żydowski poborca podatkowy Lewi, pracujący dla Cesarstwa.

Rozsierdzony Józef pyta się Jezusa, kiedy nastąpi kres cierpień Żydów. Bowiem w rzeczywistości jest on ojczymem Jezusa, a jego prawdziwym ojcem jest Bóg, który zesłał go w łonie Marii jako mesjasza mającego uwolnić świat od zła. Jezus nie wie, kiedy otrzyma znak rozpoczęcia działalności, co martwi Józefa zmęczonego rzymskim terrorem. Maria mówi synowi, żeby robił to, co podpowiada mu serce. Niespodziewanie Józef umiera.