Cały Tadżykistan leży w strefie sejsmicznej. thumb|300px|left|Wysokogórski krajobraz Tadżykistanu Tadżykistan jest podzielony na strefy górskie. Najbardziej na północ wysunięty kraniec kraju to grzbiety: Kuramiński i Mogoltau, które należą do Tienszanu Zachodniego. Między nimi, a Grzbietem Turkiestańskim leży zwężona zachodnia część Kotliny Fergańskiej, która posiada mało urozmaicone dno, leżące na średniej wysokości od 300 do 400 m n.p.m. Środkową część kraju to masyw Hisaro-Ałaju, do którego wchodzą ułożone równoleżnikowo łańcuchy: Ałajski, Turkiestański, Zerawszański i Hisarski, każdy z tych masywów wznosi się średnio na 5000 m n.p.m. Najwyższy z nich to łańcuch Turkiestański, który wznosi się na 5621 m n.p.m. Góry te charakteryzują się alpejską formą rzeźby terenu. Południowo-zachodni Tadżykistan poprzecinany jest grzbietami górskimi do których należą: Sarsarak, Terekli-tau, Kara-tau i Aktau. Wschodnia część kraju obejmuje znaczną część Pamiru. Pamir północy to najwyższe partie gór kraju. Najwyższym szczytem kraju jest Szczyt Ismaila Samaniego, który wznosi się na 7495 m n.p.m. a drugi co do wysokości szczytem jest Szczyt Lenina, który wznosi się na 7134 m n.p.m. Pamir ze względu na swą rzeźbę można podzieli na Zachodni i Wschodni.