W 1749 roku obok kościoła pojawił się budynek apteki z pomieszczeniami do przygotowywania lekarstw, wzniesiono też zabudowania gospodarcze i pomocnicze. W 1746 roku od strony Kojdanowskiej zbudowano trójkondygnacyjny budynek mieszczący kuchnię, 6 pokoi i ozdobny refektarz. W tym czasie w kolegium jezuitów wykładano retorykę, poezję, syntaktykę, gramatykę, teologię, język hebrajski, etykę, matematykę, fizykę, logikę, metafizykę. Działał szkolny teatr i najlepsza w mieście biblioteka. W 1770 roku przebudowany został budynek szkoły. W 1773 roku bulla papieska skasowała zakon jezuitów. Kościół otrzymał rangę parafialnego. Na bazie kolegium utworzono sześcioletnią, świecką szkołę powiatową, podlegającą Komisji Edukacji Narodowej.
Po drugim rozbiorze w 1792 roku Mińsk znalazł się w granicach Imperium Rosyjskiego. W 1793 roku budynek szkolny został zajęty na siedzibę gubernatora. Po 1798 roku, gdy została erygowana rzymskokatolicka diecezja mińska, w obrębie kolegium, na wysokości katedralnej absydy, wzniesiono trzykondygnacyjny gmach na potrzeby konsystorza. Do 1820 roku kolegium zajmowały urzędy, następnie magistrat miasta, a od 1852 roku – skarbiec. Wieża kolegium stała się wieżą obserwacyjną straży pożarnej.