Nowa Gwinea Niemiecka (niem. Deutsch-Neuguinea) – niemiecki protektorat istniejący w latach 1884–1919, który obejmował północno-wschodnią część wyspy Nowa Gwinea oraz szereg mniejszych wysp Oceanu Spokojnego. Zajmowała łączną powierzchnię 242 476 km², a zamieszkiwało ją 478 800 osób (1912).
Nowa Gwinea Niemiecka obejmowała następujące terytoria: Ziemia Cesarza Wilhelma – północno-wschodnia część Nowej Gwinei, Archipelag Bismarcka, Niemieckie Wyspy Salomona – wyspy Buka i Bougainville oraz do 1900 r. Choiseul, Santa Isabel, Shortland, Ontong Java Karoliny, Palau, Mariany (bez Guamu), Wyspy Marshalla, Nauru.
Historia Pomimo że zachodnia część Nowej Gwinei już od dłuższego czasu znajdowała się pod kontrolą holenderską, to wschodnia część wyspy pozostawała poza polem zainteresowania europejskich potęg aż do lat 80. XIX wieku. W 1883 brytyjska kolonia Queensland (Australia) zajęła, wbrew opinii rządu w Londynie, południowo-wschodnią część Nowej Gwinei. To spowodowało zainteresowanie Niemiec pozostałą częścią wyspy. 3 listopada 1884 nowo powołana Kompania Nowogwinejska (Neuguinea-Kompagnie) zajęła Ziemię Cesarza Wilhelma, Archipelag Bismarcka i Niemieckie Wyspy Salomona.