Przewidziany uprzednio do likwidacji Teatr Dramatyczny (mimo starań nowego dyrektora osłabiony odejściem szeregu najlepszych wykonawców) w swojej suwerennej postaci pozostał w dotychczasowym miejscu, dzieląc się kilkoma pomieszczeniami z sublokatorem - Teatrem Rzeczypospolitej.
Oficjalna inauguracja Teatru Rzeczypospolitej odbyła się w warszawskim Teatrze Dramatycznym 20 października 1983 prezentacją zaproszonego ze Starego Teatru w Krakowie Wyzwolenia Wyspiańskiego w historycznej reżyserii Konrada Swinarskiego, którego osobie poświęcona była towarzysząca przedstawieniu wystawa. Mimo zapowiedzi bojkotu nowo powstającej sceny cztery kolejne prezentacje tej głośnej w Polsce i poza nią realizacji spotkały się z niezwykle życzliwym przyjęciem. Jeszcze większym sukcesem nowej sceny w Warszawie, Krakowie, Wielopolu i Rzeszowie – od 1 do 17 grudnia tegoż roku - stało się po raz pierwszy demonstrowane w Polsce (po głośnej światowej prapremierze odbytej przed pół rokiem we Florencji) kolejne po Umarłej klasie wybitne przedstawienie Tadeusza Kantora Wielopole, Wielopole. Pół roku później pokazano (również nieznane w kraju) starsze nieco widowisko tego awangardowego twórcy Gdzie są niegdysiejsze śniegi (1984).