Począwszy od jesieni 1983 w różnych miejscowościach rozpoczęła się w miarę wszechstronna i szeroka promocja najwybitniejszych przedstawień tych lat - sygnowanych znaczącymi lub osiągającymi dopiero znaczenie nazwiskami. Nieoczekiwana, biorąc pod uwagę genezę zdarzenia, aprobata coraz liczniejszych zwolenników a niekiedy nawet entuzjastów tej formy upowszechnienia była reakcją na bezstronne i skuteczne propagowanie rzeczywistych wartości ówczesnych scen. W pierwszym sezonie pokazano 16 tytułów dając 55 przedstawień w 25 miastach, w drugim 25 tytułów, a w trzecim 47 tytułów i 124 przedstawienia. Do ważniejszych realizacji tego okresu działalności teatru należy zaliczyć Różę Stefana Żeromskiego w reżyserii Macieja Wojtyszki (1985), owacyjnie przyjętą przez warszawską publiczność. Po pierwszym przedstawieniu decyzją władz politycznych spektakl zdjęto z afisza.
W czerwcu 1985 z obu dyrekcji odszedł rzeczywisty twórca formuły teatru J. P. Gawlik. Rezygnacja była protestem przeciw zamiarowi wprowadzenia do użytkowanych przez Teatr Dramatyczny i Teatr Rzeczypospolitej w PKiN pomieszczeń trzeciej sceny – Teatru Narodowego, pozbawionego zaplecza lokalowego wskutek pożaru. Nowym dyrektorem obu scen został znany m.in.