W ZSRR państwo rozciągnęło kontrolę partyjną nad badaniami filozoficznymi, władze dławiły wszelkie wolne badania i siłą podtrzymywały materializm dialektyczny jako filozofię partyjną, zajmującą się nie odkrywaniem prawdy, ale praktycznymi potrzebami rewolucji.
Idea
Materia i jej niezbywalne cechy W marksistowskim materializmie filozoficznym pojęcia „materia” używa się w najszerszym sensie, mianowicie dla oznaczenia wszystkiego, co istnieje obiektywnie, tzn. niezależnie od świadomości, i co odzwierciedla się we wrażeniach zmysłowych człowieka.
Z punktu widzenia dialektyczno-materialistycznego pojmowania materia jest jedyną istniejącą obiektywną realnością: przyczyną, podstawą, treścią i nosicielem (substancją) całej różnorodności świata. Przejawia się w niezliczonych własnościach. Najbardziej kardynalnymi jej właściwościami są: obiektywność istnienia, strukturalność, niezniszczalność, ruch, przestrzeń, czas, odbicie. Są to atrybuty materii, tj. powszechne, nieprzemijające jej właściwości, bez których nie może ona istnieć. Ruch – to sposób istnienia materii, a przestrzeń i czas to powszechne formy istnienia materii.