Są to: -ę (cielę, dziewczę), w dalszym stadium spieszczenia -ko (cielątko, dziewczątko), a następnie -czko (dziewcząteczko, paniąteczko); -ączko (ciemiączko), -eńko (serdeńko), -etko (poletko), -ułka (deszczułka), -yczka (twarzyczka), -iczko (weseliczko), -ina (chłopina), -uchna (morduchna), -uś, -usia (Maciuś, mamusia), -o (Stasio), -a (ciocia), -iś, -yś (Gabryś), -ś, -sia (byś (od byk), Marysia), -osia (gosposia), -ul, -ula, -ulo (tatul, matula, tatulo), -oś (Miłoś), -aś (chłoptaś), -uń (tatuń), -unia, -unio (mamunia, tatunio), -as (poufale Juras od Jurek).
Sufiksy przymiotnikowe i przysłówkowe Do tworzenia zdrobnień od przymiotników i przysłówków służą następujące sufiksy: -eńki (maleńki), -enieńki (malenieńki), -uni (maluni), -usi (milusi), -utki (milutki), -uteczki (maluteczki), -utuchny (malutuchny), -uty (miluty), -utenieczki (starutenieczki), -ućki (milućki), -uczki (maluczki), -uśki (miluśki), -ylki, -uchny (bieluchny).
Kategorie zdrobnień Zdrobnieniom podlegają: wyrazy pospolite (domek), imiona własne (Kasia, Staś, Pawełek, Urszulka).
W zdrobnieniach imion zazwyczaj końcówka dodawana jest do pierwszej sylaby: Katarzyna → Kasia, Józef → Józek, Roman → Romek.