Funkcje zdrobnień Zdrobnienia mogą pełnić w mowie bardzo różne funkcje: wskazanie na niewielki rozmiar danego obiektu (dziewczynka, domek), wskazanie na nikłe znaczenie danego obiektu (warszawka, pistolecik), pieszczotliwa forma: ze względu na pozytywny stosunek do danego obiektu, ze względu na pozytywny stosunek do osoby, do której mówiący się zwraca (np. matka mówi do dziecka: Zobacz, jaki ładny kotek.); wyrażanie negatywnego: pogardliwego, lekceważącego bądź ironicznego, a także z odcieniem politowania w stosunku do danego obiektu (dyrektorek, komendancik, warszawka, babina).
Zdrobnienia w innych językach W wielu językach (w tym w języku polskim) zdrobnienie można utworzyć z prawie każdego rzeczownika, ale np. w języku angielskim tylko niektóre rzeczowniki mają zdrobnione formy. Ogólnie rzecz biorąc, w językach indoeuropejskich i ałtajskich do tworzenia zdrobnień służą sufiksy.
Język niemiecki W języku niemieckim tworzy się poprzez dodanie końcówek -lein, -chen (das Kind – dziecko → das Kindlein, das Kindchen – dzieciątko;