das Haus – dom → das Häuschen – domeczek). Ponadto powszechnymi zdrobnieniami w mowie dziecięcej (a także poufałymi w kręgu rodzinnym) są np.: der Vati – tatuś, die Mutti – mamusia, der Opi – dziadziuś, die Omi – babcia.
Język arabski W języku arabskim zdrobnienia tworzy się według wzoru 1u2aj3 (por. rdzeń trójspółgłoskowy), np.: kalb ﻛﻠﺐ pies → kulajb ﻛﻠﻴﺐ chadim ﺧﺎﺩﻡ sługa → chuwajdim ﺨﻮﻳﺪﻡ
Języki salisz W językach salisz forma ta jest tworzona za pomocą reduplikacji wewnątrz rdzenia wyrazu, np. w języku st’át’imcets: sqáxa7 pies → sqéqxa7 szczeniak.
Zdrobnienie jako środek stylistyczny Zdrobnienie należy do słowotwórczych środków stylistycznych. Może pełnić w dziele literackim następujące funkcje: zmniejszenie wartości opisywanego obiektu, funkcja hipokorystyczna (pieszczotliwa), nadanie wypowiedzi charakteru żywej, potocznej mowy.
Przykład użycia zdrobnień jako środka artystycznego wyrazu: „Przymruż złociste światełka, Ukryj się pod matki rąbek, Nim cię zgubi śronu ząbek Lub chłodnej rosy perełka.” (Adam Mickiewicz, Pierwiosnek)
Zobacz też
Przeciwieństwo zdrobnienia – zgrubienie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Semantyka