Wolność pozytywna Jednym z dwóch konstytutywnych i komplementarnych składników wolności jest według Berlina wolność pozytywna. Dla zwolennika „liberalnego realizmu”, nie ma ona jednak żadnej pozytywnej wartości bytowej. Angielski liberał, posądzany o pomijanie pozytywnego aspektu wolności, broni liberalnej autonomii we wprowadzeniu do powtórnego wydania swojego sztandarowego eseju. Klasycznie rozumiana autonomia spotyka się tam z jego zdecydowaną krytyką. W zestawieniu z filozofią wolności negatywnej, która zajmuje się odpowiedzią na pytanie: „Jak daleko sięga obszar mojego (jednostki) nieskrępowanego działania?”, koncepcja wolności pozytywnej odpowiada na inne pytanie „Gdzie jest źródło ewentualnych ograniczeń nieskrępowanej wolności jednostki?”. W świetle liberalnego indywidualizmu należałoby to pytanie sformułować raczej: „Kto może ograniczać, moją jednostkową wolność?”. Odpowiedź Berlina brzmi: „Oczywiście nikt”. O ile początkowo oxfordzki filozof zdaje się dostrzegać możliwość „odwrotu do wewnętrznej cytadeli”, czyli autonomicznego zmniejszania zakresu wolności polegającego na świadomej z niej rezygnacji, o tyle potem nazywa taki stan rzeczy „girlandami oplatającymi kajdany”.