thumb|250px thumb|250px thumb|250px thumb|250px thumb|250px thumb|250px Ludwik Perzyna (ur. 1742 w Krakowie, zm. 1812 w Warszawie) – polski lekarz, zakonnik zgromadzenia bonifratrów, pisarz, popularyzator wiedzy medycznej, współpracownik Komisji Edukacji Narodowej, prekursor nowoczesnych metod diagnostyki oraz terapii, krzewiciel zasad higieny, profilaktyki i lecznictwa.
Życiorys Nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające jego formalne wykształcenie lekarskie, jednak jego działalność wskazuje, iż nie był samoukiem. Przypuszcza się, że wiedzę teoretyczną i fachowość w zakresie chirurgii zdobył m.in. będąc lekarzem podczas działań wojskowych na wschodnich terenach Rzeczypospolitej w latach 70. XVIII w. Początkowo praktykę lekarską prowadził na Podolu, Pokuciu, Wołoszczyźnie, Spiszu, po czym przeniósł się do Warszawy i w 1782 r. wstąpił do Zakonu Braci Miłosierdzia (Z.B.M., tzw. zakon bonifratrów). Odbył roczny nowicjat, następnie złożył śluby czasowe na okres 3 lat, a w roku 1786 na stałe. W latach 1790–1793 pracował jako lekarz w miejscowym szpitalu pod wezwaniem Jana Bożego. W 1793 r. został przeorem klasztoru oraz lekarzem Szpitala św. Ducha w Kaliszu. Od 1807 r., aż do likwidacji konwentu, był przeorem w Łowiczu.