Su-17 (ros. Су-17, Самолёт R) – radziecki doświadczalny myśliwiec frontowy, który w założeniu miał być zdolny do osiągania prędkości dźwięku w locie poziomym. Była to pierwsza na świecie maszyna, w której zastosowano system ewakuacji pilota, polegający na odstrzeliwaniu części dziobowej samolotu wraz z kabiną pilota. Po oddzieleniu się kapsuły, pilot mógł opuścić ją przy użyciu klasycznego wyrzucanego fotela. Wybudowano tylko jeden prototyp maszyny, który nigdy nie wzniósł się w powietrze, a cały program został anulowany.
Historia Projekt Su-17 powstał jako odpowiedź biura konstrukcyjnego OKB Suchoja na plany Rady Ministrów ZSRR budowy samolotu zdolnego do osiągnięcia w locie poziomym prędkości dźwięku. W 1948 roku Państwowa Komisja Makietowa zatwierdziła gotowy projekt maszyny oznaczonej kryptonimem „R”, zmienionym następnie na Su-17. Samolot odznaczał się typową konstrukcją dla ówczesnych radzieckich maszyn. Nowatorskim rozwiązaniem zastosowanym w Su-17 był system ewakuacji pilota. Myśliwiec był pierwszą na świecie maszyną z odstrzeliwaną od reszty kadłuba kapsułą ratunkową. Tworzył ją dziób samolotu wraz z kabiną pilota. System prowadnic zapewniał oddzielenie się kapsuły od reszty samolotu pod optymalnym kątem z prędkością 10–12 m/s. Taki układ zapewniał działanie całego systemu również podczas lotu nurkowego.