Po oddzieleniu się od kadłuba kapsuła opadała na spadochronie z prędkością 640 km/h. W tym momencie pilot mógł opuścić kabinę wykorzystując do tego klasyczny fotel wyrzucany. Ideą, która przyświecała konstruktorom tworzącym taki system ewakuacji, była chęć zmniejszenia przeciążenia, jakie działało na ciało pilota podczas jego katapultowania się z samolotu. W przypadku opuszczenia samolotu podczas lotu z prędkością dźwięku siły działające na pilota mogą dochodzić do wartości 18 g. W przypadku opuszczania opadającej na spadochronie kapsuły przeciążenie nie przekraczało 5 g. Samolot od początku projektowany był w dwóch wersjach, prototypu pozbawionego uzbrojenia oraz wersji bojowej z dwoma działkami N-37 kalibru 37 mm, umieszczonymi po obydwu stronach u dołu kadłuba. Zapas amunicji wynosił 80 pocisków na działko. Wersja ta również mogła przenosić dwa podwieszane zbiorniki paliwa o pojemności 300 dm³. W odróżnieniu od prototypu posiadać miała również fotokarabin S-13, automatyczny celownik, instalację tlenową, radiostację RSIU-3, radiopółkompas RION, radiowysokościomierz niskiego pułapu RW-2 i urządzenie odzewowe. Prototyp maszyny był gotowy latem 1949 roku.