thumb|Rzymskie kampanie przeciwko Kantabrom i Asturom oraz Gallekom
Wojna kantabryjska – konflikt pomiędzy Cesarstwem Rzymskim pod panowaniem Augusta a plemionami iberyjskimi Kantabrów i Asturów. Miała miejsce w latach 29–19 p.n.e. i stanowiła ostatnią fazę rzymskiego podboju Półwyspu Iberyjskiego.
Kantabrowie w walce z Rzymem Do pierwszego kontaktu pomiędzy Rzymianami a Kantabrami doszło podczas drugiej wojny punickiej, w której po stronie Kartagińczyków walczyły oddziały wojowników kantabryjskich. W trakcie walk toczonych przez konsula Lucjusza Licyniusza Lukullusa (konsula 151 p.n.e.) w roku 151 p.n.e. w ramach wojny luzytańskiej, Kantabrowie poparli walczące plemiona Iberów. Podobną pomoc udzielili Numantyczykom w trakcie wojny numantyjskiej, poparli też Kwintusa Sertoriusza w walkach na terenie Hiszpanii. W roku 56 p.n.e. Kantabrowie wyruszyli do Galii, gdzie walczyli po stronie Akwitanów przeciwko wojskom rzymskim legata Publiusza Licyniusza Krassusa. W roku 49 p.n.e. Lucjusz Afrikanus zrektrutował spośród Kantabrów, Celtyberów oraz innych plemion hiszpańskich oddziały wojska walczące w bitwie pod Ilerdą.