W Formule 1 Scarfiotti zadebiutował w Grand Prix Holandii 1963, który to wyścig ukończył na szóstej pozycji, 2 okrążenia za zwycięzcą, którym był Jim Clark. W sezonie 1964 wystartował jedynie w Grand Prix Włoch, gdzie był dziewiąty. W sezonie 1965 wystartował jedynie w niezaliczanym do mistrzostw Grand Prix Syrakuz, gdzie był piąty.
W 1966 roku wygrał Grand Prix Włoch, stając się pierwszym Włochem od 15 lat, który wygrał ten wyścig (osiągnął wtedy rekordową prędkość 220 km/h); Scarfiotti został tym samym ostatnim włoskim zwycięzcą Grand Prix Włoch.
W 1967 roku Scarfiotti wystartował w Grand Prix Syrakuz; Ferrari wystawiło wtedy dwa samochody pomimo śmierci Bandiniego w Grand Prix Monako. Tak Scarfiotti, jak i Parkes, startowali Ferrari 312. Wyścig ten zakończył się niecodziennym wynikiem, ponieważ Scarfiotti i Parkes zremisowali (równocześnie wjechali jako liderzy na metę).
W sezonie 1968 Scarfiotti dwukrotnie był czwarty, w Hiszpanii i Monako.