klasyfikacja pustelników, które mimo przewagi cech skorupiaków żyją w muszlach, jak mięczaki, albo tzw. zwierzokrzewy, które wykazują zarówno cechy uważane w czasach Arystotelesa za roślinne, jak i zwierzęce.
Dwie podstawowe grupy zwierząt, jakie wydzielił Arystoteles nosiły nazwy: krwiste (Enamia) – ptaki, ryby, walenie i czworonogi, bezkrwiste (Anamia) – mięczaki, skorupiaki, muszlowe i owady. W przyjętej klasyfikacji Arystoteles uwzględniał cechy morfologiczne organizmów, ich czynności ustrojowe oraz środowisko życia. Uważany jest przez to za doskonałego obserwatora przyrody, wybitnego naturalistę. Współcześnie przeprowadzone badania wykazały zbieżność wielu z wydzielonych przez niego jednostek z obecnie uznawanymi taksonami.
Znaczenie dla nauki 150px|right|thumb|Opisane przez Arystotelesa przekształcone ramię samców głowonogów (hektokotylus) zostało odkryte ponownie dopiero w XIX wieku Znaczenie prac Arystotelesa dla rozwoju biologii i systematyki biologicznej jest różnie oceniane. Arystotelizm był uważany za przyczynę zastoju w przyrodoznawstwie. Przypisuje mu się zainicjowanie idei uporządkowania organizmów w tzw. drabinie jestestw (Scala Naturae), czyli szeregu ogniw ułożonych od form najprostszych do najbardziej złożonych.