Koncepcja ta zdominowała teorie biologiczne Zachodu na wiele lat.
W swoich obserwacjach nie uniknął błędów. Uważał np., że najprostsze organizmy powstają z materii nieożywionej, oraz że kobiety mają mniej zębów niż mężczyźni; zakładał celowość organizacji ciała organizmu, postrzegał przyrodę jako uporządkowaną i ciągłą, wykazującą stopniowanie, całość. Arystoteles uważał celowość za wewnętrzną właściwość organizmów, w odróżnieniu od idei kreacjonistycznej, która przypisuje celowość Stwórcy.
W Historia animalium Arystoteles spisał informacje, które stały się podstawą do filozoficznej analizy relacji pomiędzy strukturą, funkcją i celem. Podejście Stagiryty do klasyfikacji zwierząt skierowało uwagę późniejszych systematyków na poszukiwanie naturalnego systemu klasyfikacji.
Arystotelizm został zdecydowanie odrzucony przez Galileusza i Newtona, był ostro krytykowany przez Bertranda Russella, ale w naukach biologicznych idee Arystotelesa odrodziły się ponownie w XVIII wieku i w pierwszej połowie wieku XIX. Pod silnym jego wpływem pozostawało wielu znakomitych zoologów, m.in. Georges Cuvier, Richard Owen i Louis Agassiz.