gen. Józef Dwernicki wymienia go w swoim raporcie do Wodza Naczelnego wśród innych odznaczonych w bitwie pod Stoczkiem. Razem z korpusem gen. Girolamo Ramoriny złożył broń w Galicji i był internowany prawie przez rok. Po powrocie do W. Ks. Poznańskiego aresztowany, skazany został wyrokiem sądu dywizyjnego za dezercję na 20 lat więzienia, konfiskatę majątku, utratę szlachectwa, kokardy pruskiej i stopnia oficerskiego. Wyrok ten król pruski złagodził na 16-miesięczne więzienie w fortecy głogowskiej.
W czasie powstania wielkopolskiego w 1848 Błociszewski był instruktorem oddziałów powstańczych, po upadku powstania więziony był przez czas dłuższy w fortecy poznańskiej.
W r. 1862 musiał część swej ziemi sprzedać; Ciołkowo oddał w dzierżawę i osiadł w Poznaniu. Trzech synów Błociszewskiego wzięło udział czynny w powstaniu styczniowym. Błociszewski należał do organizacji cywilnej Wielkiego Księstwa Poznańskiego i jako lustrator powiatu krobskiego, gostyńskiego i wschowskiego zajmował się formowaniem oddziałów ochotniczych, zbieraniem broni i funduszów dla powstania. Z tego powodu, oskarżony w procesie o zdradę stanu przeciw Janowi Działyńskiemu i towarzyszom, przesiedział blisko dwa lata w więzieniu śledczym w Poznaniu i w Berlinie. W grudniu 1864 r.