Autonomiczne Zbory Adwentystów Dnia Siódmego W sierpniu 1933 na zjeździe w Bielsku, a później w Tomaszowie Mazowieckim, ruch protestu przyjął nazwę Autonomiczne Zbory Adwentystów Dnia Siódmego. Ruch, który powstał jako spontaniczny protest przeciw nadużyciom, ograniczeniom wolności zborowej i upadku moralności wśród przywódców, przybrał kształty odrębnej społeczności wyznaniowej. Z biegiem kolejnych lat zaczęto też coraz mocniej podważać niektóre doktryny adwentyzmu. W przyjętej nazwie bardzo mocno była podkreślona autonomia zborowa, która w adwentyzmie była ograniczana. Od października 1933 zaczęto wydawać własne pismo pt. „Zwiastun Adwentowy”. Ustalono także pierwsze zasady wiary oraz zaczęto nawiązywać kontakty zagraniczne.
Zjednoczeni Ewangeliczni Chrześcijanie Dnia Siódmego W sierpniu 1936 chcąc całkowicie uniezależnić się od adwentyzmu przyjęto nową nazwę Zjednoczonych Ewangelicznych Chrześcijan Dnia Siódmego. Nowe określenie w nazwie – zamiast adwentyści – chrześcijanie, miało być oznaką przynależności do Jezusa Chrystusa, nie zaś do adwentystycznej tradycji religijnej. Jednak nie wszyscy zaakceptowali nową nazwę. Paweł Kube i jego zwolennicy pozostali przy dotychczasowej nazwie.