Interpretując wymowę utworu Jolanta Doschek podkreśliła znaczenie kompozycji klamrowej i jej symboliczny charakter. Według badaczki „Całość zamyka się jakby w ramach, utworzonych przez przedstawienie podróży do Ludynia, poczynając od karczmy na rozdrożu i drogi powrotnej w tejże karczmie zakończonej. Taki układ zdaje się stanowić alegorię losu ludzkiego, wielkie nadzieje i zamierzenia, potem uporczywe dążenie, sięgnięcie po ideał, który okazuje się nieuchwytny, wreszcie rezygnacja bez możliwości powtórzenia próby. Niekiedy jeszcze rozpaczliwy zryw. Morał opowieści jest jednoznaczny, choć nie pesymistyczny: losy człowieka pozostają w jego własnych rękach i zależą od racjonalnych decyzji”.
Krytycy zwracali uwagę na sposób przedstawienia szatana i motyw ofiary w opowiadaniu. Stanisław Wasylewski podkreślał, że „Kobieta jest furtką, przez którą piekło w duszę człowieka trafia, zaś zakonnica, dziewica boża, to zatyczka, która furtkę podpiera. Coraz i coraz wali szatan głazami w tę furtkę i całe skały interna w nią ciska. Lecz biada, jeśli ugnie się zatyczka i ciałkiem siostrzyczki wstrząśnie dreszcz rozkoszy”.