Wielość punktów widzenia sprawia, że kwestia opętania pozostaje nierozstrzygnięta, a sam motyw nabiera wieloznacznego charakteru.
Samotność W utworze istotną rolę odgrywa również motyw samotności i niespełnienia. Matka Joanna odczuwa brak możliwości pełnego przeżywania życia i wyznaje, że klasztor nie daje jej upragnionej pełni istnienia. Jej wewnętrzne rozdarcie zostało porównane do szamotania się ptaka o spętanych skrzydłach. Również ojciec Suryn doświadcza osamotnienia i nie potrafi poradzić sobie z własnymi uczuciami, co prowadzi go do tragicznych wyborów. Losy obojga bohaterów ukazują dramat człowieka uwikłanego w konflikt między pragnieniami a narzuconymi obowiązkami.
Opinie krytyków Radosław Romaniuk zwrócił uwagę na autobiograficzny wymiar opowiadania, wiążąc jego powstanie z doświadczeniami związanymi z chorobą Anny Iwaszkiewicz. Jak pisał: „W momencie, w którym mógł uznać ciężką chorobę żony za przeszłość, bo wróciła już z owej podróży do kresu, opowieść o opętaniu w Ludyniu miała ważny subiektywnie wymiar podsumowania istotnego osobistego doświadczenia. Sprawdzał nią, czy istotnie zabliźniły się otwarte wówczas rany i czy nie musi się już bać demonów przeszłości”.