Ramy czasowe W ujęciu historii wydarzeniowej wyraźną cezurę między okresem archaicznym a klasycznym stanowią wojny perskie, zwłaszcza zwycięstwa Greków z lat 480–479 p.n.e.. Taka periodyzacja nie bierze jednak pod uwagę przemian społecznych i kulturowych, które toczyły się różnym tempem na różnych obszarach. Zatem elementy charakterystyczne dla Grecji archaicznej często współistniały z tymi, które stały się charakterystyczne dla nowej epoki. Przykładem jest Pindar, wybitny przedstawiciel poezji archaicznej, który zmarł dopiero w 438 p.n.e. Z kolei ateńska demokracja oraz hegemonia tego miasta w regionie egejskim — ważne i charakterystyczne zjawiska epoki klasycznej — okrzepły i dojrzały w połowie V wieku p.n.e.
Koniec okresu klasycznego wiąże się zwykle ze śmiercią Aleksandra Wielkiego (w 323 p.n.e.), który podbijając Imperium Perskie, doprowadził do zasadniczych zmian politycznych i społecznych w świecie greckim, co zapoczątkowało epokę hellenistyczną.