Kariera wojskowa w PRL Po powrocie do kraju wstąpił 25 lipca 1945 do Wojska Polskiego. Po ukończeniu kursu dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (22 października 1945), został skierowany do Sztabu Generalnego WP. W latach 1946–1948 był szefem Wydziału Wojskowych Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego WP (trafił tam rok wcześniej z rekomendacji gen. Józefa Kuropieski, kolegi z czasów niewoli). Od listopada 1948 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego, a od 1947 zaocznie w Szkole Głównej Służby Zagranicznej.
Uwięzienie w okresie stalinowskim W styczniu 1951 został bezpodstawnie aresztowany przez Informację Wojskową pod zarzutem szpiegostwa na rzecz państw zachodnich; przez 4 lata śledztwa był poddawany presji fizycznej i psychicznej, przebywał w pojedynczej celi, bez kontaktu z rodziną i możliwości odbywania spacerów. Był jednym z pierwszych oficerów przedwojennych aresztowanych w ramach śledztwa dotyczącego rzekomego spiskowania w celu obalenia siłą ustroju państwa oraz szpiegostwa, a także powiązań z grupą gen. Stanisława Tatara i gen. Jerzego KirchmayeraJerzy Poksiński, TUN Tatar, Utnik, Nowicki, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992, s. 188, 196.. Rozkazem personalnym MON z 14 grudnia 1951 został zwolniony z wojska.