Z tego powodu Nysa musiała się poddać.
Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej podjęto działania, aby zapobiec powtórzeniu się takich tragicznych wydarzeń. Rajcy miejscy postanowili odbudować ujęcie wody na ulicy Wrocławskiej w taki sposób, aby skutecznie zabezpieczyć je przed ewentualnymi próbami zatrucia i prawdopodobnie także przed złym urokiem czarownic. Przebudowa studni polegała na zastąpieniu kołowrotu pompą, którą zabezpieczałaby solidna krata. Inicjatorem przedsięwzięcia i fundatorem był ówczesny burmistrz Nysy Caspar Naas. Zlecił on wykonanie tego zadania artyście-rzemieślnikowi Wilhelmowi Hellewegowi, biskupiemu mincerzowi i ślusarzowi. Uroczystość odsłonięcia studni miała miejsce 15 IX 1686, co przypadkowo zbiegło się z datą wyzwolenia stolicy Węgier Budy spod okupacji tureckiej.
Przez następne dwa wieki brak jakichkolwiek informacji w źródłach historycznych o tym obiekcie. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku pojawiają się o niej wzmianki w literaturze naukowej.
Z Pięknej Studni mieszkańcy Nysy pili wodę aż do 1880 roku. Wówczas przestała być potrzebna, gdyż rozpoczęły pracę nyskie wodociągi. Pozostała jednak wspaniałą ozdobą miasta.