Dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy system plików zapełni się i długie obszary wolnej pamięci nie są dostępne.
Zatem nowy plik o nazwie F, który wymaga siedmiu bloków miejsca, może zostać umieszczony w pierwszych siedmiu blokach niedawno zwolnionej przestrzeni poprzednio przechowującej plik B, a pozostałe trzy bloki będą dostępne. Jeśli dodany zostanie nowy plik o nazwie G, który wymaga tylko trzech bloków, może on zająć miejsce po F i przed C.
Przykład Powyższy przykład stanowi uproszczenie skomplikowanego tematu. Rozważmy następujący scenariusz: nowy dysk miał pięć plików o nazwach A, B, C, D i E, zapisanych w sposób ciągły oraz w tej kolejności. Każdy plik używa 10 bloków przestrzeni. (Tutaj wielkość bloku jest nieważna) Pozostała część miejsca na dysku to jeden wolny blok. Dzięki czemu dodatkowe pliki można tworzyć i zapisywać po pliku E.
Jeśli plik B zostanie usunięty, tworzony jest drugi obszar z dziesięcioma blokami wolnego miejsca, a dysk staje się pofragmentowany. Pusta przestrzeń jest tam po prostu pozostawiona, oznaczona i dostępna do późniejszego wykorzystania, a następnie ponownie użyta w razie potrzeby.