Ciężkie warunki życia i pracy doprowadziły wkrótce do zupełnego wycieńczenia więźniów. Wśród przetrzymywanych w Stauferkaserne Polaków wybuchła epidemia dyzenterii. Po pewnym czasie grupa osób skupionych wokół inspektora PCK, Jana Wierzbickiego, zdołała jednak wymóc na Niemcach utworzenie oddziału sanitarnego złożonego z polskich więźniów. Początkowo składał się on z 16 członków, lecz po pewnym czasie jego liczebność sięgnęła 60 osób – w tym dwóch lekarzy i dwie pielęgniarki. Oddział sanitarny dysponował nawet własnym samochodem ciężarowym. Obok opieki nad więźniami Stauferkaserne personel sanitarny udzielał pomocy medycznej Polakom zamieszkującym kwartały Mokotowa opanowane przez Niemców (głównie na obszarze od ul. Rakowieckiej do ul. Madalińskiego)Poważniejsze przypadki kierowano do prowizorycznego szpitala Sióstr Niepokalanek przy ul. Kazimierzowskiej lub do szpitala przy ul. Chocimskiej., a także zajmował się grzebaniem zwłok zabitych cywilów i powstańców. Członkom personelu sanitarnego surowo zabroniono natomiast udzielania pomocy rannym Polakom, których podejrzewano o udział w powstaniu.