Kilka kobiet zostało wówczas zabitych lub rannych.
Więziony w Stauferkaserne Zbigniew Bujnowicz wspominał, że życie przetrzymywanych w koszarach Polaków przypominało warunki panujące w obozie koncentracyjnym. O godzinie 5:30 następowała pobudka, a następnie apel. Po apelu więźniom wydawano śniadanie, na które składały się zwykle 1-2 suchary i czarna kawa. Więźniowie pracowali do przerwy obiadowej o godz. 13:00. Zazwyczaj jako posiłek wydawano im wówczas porcję gotowanej kaszy. Później uwięzieni wracali do pracy, która trwała do godziny 19:00, kiedy to zaczynała się dwugodzinna przerwa na kolację. Po jej zakończeniu więźniowie pracowali aż do godziny 2:00 w nocy.
Praca jaką wykonywali więźniowie polegała m.in. na czyszczeniu latryn gołymi rękami, rozbieraniu powstańczych barykad, czyszczeniu czołgów, grzebaniu trupów, pracach ziemnych na terenie koszar (np. kopanie rowów łącznikowych), oczyszczaniu ulic, przenoszeniu i ładowaniu na samochody zrabowanych przez Niemców dóbr. Wiele spośród tych prac miało na celu jedynie wyczerpanie i upokorzenie zatrzymanych. Esesmani z załogi Stauferkaserne pastwili się nad więźniami przy byle okazji. Na porządku dziennym było nieustanne bicie.