Bogusław Waczyński SJ (ur. 19 października 1907 w Zblewie, zm. 25 września 1981 w Warszawie) – polski kapłan katolicki, jezuita, dr teologii, profesor nadzwyczajny, znawca teologii kościołów wschodnich, długoletni profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (od 1951 do 1956 odsunięty od pełnienia jakiejkolwiek funkcji na uniwersytecie przez ministra szkolnictwa wyższego), w latach 1952–56 przełożony Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej SJ.
Życiorys Był synem Aleksego i Marii z Ptaszyńskich. Do zakonu jezuitów wstąpił 4 września 1923 w Kaliszu. Studia odbywał Krakowie (1927–1930, kurs filozoficzny) i lubelskim Bobolanum (1930–1934, teologia). Po przyjęciu święceń kapłańskich (1933 w Lublinie) wyjechał na dalszą naukę do Rzymu, uzyskując w 1937 w Papieskim Instytucie Studiów Orientalnych doktorat teologii. Od 1937 był profesorem teologii na Wydziale Teologicznym Bobolanum w Lublinie, a także współpracownikiem czasopisma "Oriens". Na początku II wojny światowej pełnił funkcję proboszcza katedry lubelskiej oraz kanclerza i oficjała kurii diecezjalnej. Od 1942 był rektorem kolegium w Starej Wsi i ponownie profesorem teologii dogmatycznej.