Udzielał pomocy Żydom, współpracował z podziemiem, za co odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Poza KUL wykładał teologię dogmatyczną na Wydziale Teologicznym Bobolanum w Warszawie (1952–1956). Pełnił szereg funkcji zakonnych, m.in. wiceprowincjała wielkopolsko-mazowieckiego (1950–1952, przez pewien czas zastępował aresztowanego prowincjała Edwarda Bulandę), prowincjała w tejże prowincji (1952–1956). W 1957 uczestniczył w XXX Kongregacji Generalnej w Rzymie.
Był znanym działaczem na rzecz ekumenizmu. Ogłosił kilkadziesiąt publikacji, głównie z teologii kościołów wschodnich, a także m.in. życiorys jezuity Stanisława Felczaka w Polskim Słowniku Biograficznym.
Wybrane publikacje Druga schizma Focjusza. Rzut oka na wyniki najnowszych prac o Focjuszu, „Oriens” 4 (1936), s. 35-39, 69-73. Codex autographus Maximi Smotrycki, "Orientalia Christiana Periodica" 3 (1937), nr 3-4, s. 666-669. Nachklänge der Florentiner Union in der polemischen Literatur zur Zeit der Wiedervereinigung der Ruthenen : (im 16. und am Anfang des 17. Jahrhunderts), "Orientalia Christiana Periodica" 4 (1938), nr 3-4, s. 441-472. Focjusz jako przeciwnik filioque a papieże, „Oriens” 6 (1938), s. 46-49. Św. Grzegorz i św. Zachariasz a filioque, „Oriens” 6 (1938), s. 73-75. Tło pierwszej schizmy Focjusza, „Oriens” 6 (1938), s.