Następnie uczestniczył w kilku mniej istotnych przedsięwzięciach dyplomacji austriackiej, jak na poły prywatna (prowadzona wraz z Hiszpanami i opozycją francuskich emigrantów) i wymierzona w kardynała Mazarina misja w Niderlandach Hiszpańskich, czy poselstwo do Rzeczypospolitej w trakcie bezkrólewia po Władysławie IV (1648). Również rola posła w trakcie rokowań w Münster była w tym czasie czysto pomocnicza, sprowadzała się ona jedynie do wspomagania TrauttmansdorffaA. F. Pribram, Franz Paul Freiherr..., s. 53–75..
Faktyczne znaczenie i sukcesy dyplomatyczne Lisola zdobył po 1655 dzięki serii misji w trakcie II wojny północnej. Jemu w znacznej mierze przypisać można sojusz polsko-austriacki z 27 maja 1657 czy kontrowersyjne w pewnym stopniu (uzyskanie podstaw suwerenności przez elektora Fryderyka Wilhelma w Prusach Książęcych) traktaty welawsko-bydgoskie (19 września i 6 listopada 1657), podczas których Lisola występował zarazem jako cesarski mediator, jak również główny poseł Jana Kazimierza. Uczestnik kongresu pokojowego w Oliwie w 1660Historia dyplomacji polskiej, t. II: 1572-1795, pod redakcją Zbigniewa Wójcika, Warszawa 1982, s. 216..