Skutkiem kunktatorstwa ograniczającego inicjatywę posła gabinetu wiedeńskiego stosunki polsko-austriackie, jak również stosunki Wielkiego Elektora z Austrią uległy pogorszeniu, co w konsekwencji doprowadziło do niekorzystnego dla strony austriackiej pokoju w Oliwie (3 maja 1660), zapośredniczonego przez dyplomację kardynała Mazarina i jego posła Antoniego de Lumbres. W roku 1659 w uznaniu zasług dla sprawy cesarza (mimo częstych konfliktów Lisoli z Wiedniem, kończących się nawet naganą dla posła, jak w grudniu 1657 r.) Lisoli nadany został tytuł baronaO działalności posła w II wojnie północnej A. F. Pribram, Franz Paul Freiherr..., s. 75–219..
Do roku 1662 poseł przebywał w Rzeczypospolitej zwalczając profrancuską politykę króla i Ludwiki Marii, ukierunkowaną na osadzenie na tronie polskim kandydata francuskiegoA. F. Pribram, Franz Paul Freiherr..., s. 220–236. Lisola sabotował plany zreformowania Sejmu, zwietrzył w ewentualnem skasowaniu liberi veto niebezpieczeństwo dla interesów habsburskich, a mianowicie dla dynastycznych widoków Leopolda I na tron polski, które krzyżowały się z polityką dynastyczną Ludwiki Marii, wielbicielki Francji i bojowniczki kandydatur burbońskich.