Jesienią 1941 r. Charków był największym strategicznym węzłem kolejowym, drogowym i lotniczym. Łączył nie tylko zachodni i wschodni oraz północny i południowy kraniec Ukrainy, ale także kierunki na południowy wschód i północny wschód z całą europejską częścią ZSRR na południe od Moskwy. Przez Charków przebiegała linia kolejowa, łącząca centralne regiony ZSRR z Krymem, Kaukazem, Ukrainą Naddnieprzańską i Donbasem. Sieć lotnisk składała się z lotnisk stacjonarnych i polowych. Największym z nim było lotnisko Aerofłotu, z betonowymi pasami startowymi umożliwiającymi lądowanie dowolnego typu samolotu przy każdej pogodzie. Rozwinięta była także sieć dróg, choć przeważały drogi gruntowe. Jedyna autostrada o znaczeniu krajowym Moskwa–Kursk–Charków była rokadą (biegła równolegle do linii frontu i dawała żołnierzom możliwość szybkiego manewrowania wzdłuż niej). Ze względu na swoje znaczenie węzeł komunikacyjny w Charkowie był równy węzłowi moskiewskiemu.
Po utracie Kijowa przez Charków ewakuowano także wyższe partyjne i państwowe organy Ukraińskiej SRR.
Rejon przemysłowy Charkowa w planach niemieckiego dowództwa Szczególnie znaczenie regionowi przemysłowemu Charkowa przypisywało najwyższe kierownictwo III Rzeszy. W sierpniu i wrześniu 1941 r.