Zamieszkują na ogół tereny wysokogórskie, między Hanami (zajmującymi doliny). Ze względów klimatycznych podstawą ich rolnictwa są słodkie ziemniaki i kukurydza; uprawiają także pszenicę, proso i ryż, a z upraw przemysłowych: tytoń, palmy i tungowce na olej. Historycznie byli najczęściej dzierżawcami podporządkowanymi właścicielom ziemskim z innych grup.
Mogą pochodzić od starożytnych ludów Liao, którzy przed podbojem chińskim dwa tysiące lat temu byli pod panowaniem królestwa Yelang. Kulturowo obecnie bardzo zbliżeni do otaczających Chińczyków, tradycyjny strój (tkany w biało czarne-pasy; charakterystyczne były też długie szale) praktycznie zanikł. Zachowanym wyróżnikiem kulturowym są ofiary ze zwierząt składane bogom ziemi i wołu oraz podczas pogrzebów. Ceremonia pogrzebowa, częściowo podobna chińskiej, obejmuje też tańce i śpiewy wykonywane przez żałobników, z wykorzystaniem muzyki bambusowej fletni lusheng; na grobach sadzi się raczej drzewa niż stawia kamienne tablice. Kult przodków jest bardzo istotny, ale skupia się raczej na założycielach osad niż protoplastach lineaży męskich.
Językiem gelao z grupy języków dajskich (ostateczna klasyfikacja niepewna; Diamond, op.cit. mówi o języku tybeto-birmańskim) mówi nieznaczna część wszystkich Gelao (ok. 8000 osób; dane dla większości dialektów z 1978).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kuejczou Kategoria:Mniejszości etniczne w Chińskiej Republice Ludowej