Bardzo znaną książką z tego okresu była: Sługi Boże. Opowiadania i legendy z życia świętych. Książka ta była popularna nie tylko w Polsce – o czym świadczą liczne jej wydania i wznowienia, a także wydanie w języku litewskim.
Pia Górska zawsze traktowała swoją pracę z dziećmi społecznie, nie pobierając za nią żadnego wynagrodzenia. Jednocześnie starała się zdobywać fundusze na wyposażenie ochronek. Jej osobisty wkład w tę sprawę zaczęła finansować z przyjmowanych zamówień na portrety. Aby zdobyć więcej klientów starała się nawet upiększać nieco swoich modeli. To postępowanie, gdy doszło do uszu Chełmońskiego spowodowało jego duże oburzenie „Panno Pio – srożył się Chełmoński – tak nie wolno” wspomina Pia w swoich pamiętnikach.
Lata największego rozwoju twórczości Okres wojny polsko-bolszewickiej Pia spędziła w Poznańskiem, dokąd wyjechała wraz z matką. Do Warszawy powróciła jesienią 1920 roku. Podczas wakacji 1922 roku, przebywając na wsi, rozpoczęła malować akwarelą. Mimo że robiła to początkowo dla zabawy, okazało się to przełomowym momentem w jej twórczości.