Ludność ta żyje w społecznościach rozproszonych, nie tworząc żadnych większych ośrodków. Średni (150-900 n.e.): Dochodzi do stopniowego wzrostu liczby ludności, przy czym dochodzi do większej koncentracji ludności, szczególnie wokół źródeł wody i w pobliżu pól uprawnych. Późny (900-1600 n.e.): Liczba ludności nadal rośnie, powstają nowe osiedla, a w starych rośnie liczba ludności. Zajmowane są także nowe tereny, wcześniej niezamieszkane.
Zajęcia ludności Ludność trudniła się głównie rolnictwem i rzemiosłem. Zajmowano się również myślistwem, rybołówstwem śródlądowym i zbieraniem owoców. Uprawiano kukurydzę, jukę, dynię, fasolę, papaję. thumb|200px|Wejście do podziemnego grobowca ze spiralnie wijącymi się schodami thumb|200px|Komora grobowa z malowidłami na ścianach
Podziemne grobowce. Praktyki pogrzebowe Cechą charakterystyczną tej kultury jest budowa podziemnych grobowców, drążonych w skałach na głębokości od 2,5 do 7 m, do których prowadziły schody wykute w kamieniu o układzie spiralnym, zygzakowym lub prostym. Zachowane do czasów współczesnych groby mają kształt okrągły lub owalny o średnicy od 2,5 do 12 m. Położone są na zboczach i szczytach gór. Należą do typu grobów szybowo-komorowych i składają się z pionowego szybu i komory lub komór bocznych, przeznaczonych na pochówki.