W latach 90. XX wieku efekt znalazł się w wielu reklamach, m.in. w reklamie firmy odzieżowej GAP. W 1997 roku w grze komputerowej MDK zastosowano efekt podobny do tego, znanego z wielu późniejszych gier komputerowych. Celownik obecnej tam broni snajperskiej posiadał trzy małe okna, które śledziły ruch poprzednio wystrzelonych pocisków, co dawało możliwość przyjrzenia się z innej perspektywy temu, jak pocisk trafia w przeciwników. Dwa lata później, w grach Unreal Tournament i Requiem: Avenging Angel zawarty został efekt spowolnienia czasu znacznie bardziej przypominający ten znany współcześnie.
W 1999 roku oryginalnym scenariuszu filmu Matrix po raz pierwszy użyto terminu bullet time (w tłum. na j. pol. „czas pocisku”; z j. ang. bullet – „pocisk” i time – „czas”). Terminem tym opisano zawartą w filmie słynną scenę, w której pociski ślizgają się w powietrzu w zwolnionym tempie obok głowy Neo. Zastosowany w tej scenie efekt stworzyli John Gaeta i firma Manex Visual Effects bez korzystania z komputerowego modelowania graficznego w 3D lub montażu filmowego. W 2001 roku fińskie studio Remedy Entertainment stworzyło grę Max Payne, której znakiem rozpoznawczym było dopracowane „matrixowe” spowolnienie czasu, pozwalające głównemu bohaterowi na widowiskowe i skuteczne rozprawianie się z większą liczbą przeciwników w pomieszczeniach.